L. De keuze

De man had haast omdat het de verjaardag van de tweeling was. Misschien reed hij daarom iets te hard. De zon stond laag en het was in een flauwe bocht dat de man van de weg raakte. De auto kwam tot stilstand tegen een boom.

Toen gebeurde er iets vreemds. De man merkte dat hij zijn lichaam verliet via zijn kruin. Hij hing boven de auto en zag zichzelf over het stuur liggen.

Op hetzelfde moment zag de man wezens naar hem toe komen. Ze wilden hem iets duidelijk maken. Ze wenkten en riepen naar hem, maar hij kon het niet horen. De man was bang. Hij wendde zich af en vluchtte weg. Zoekend naar een schuilplaats zag hij een zwangere vrouw lopen. De man nestelde zich in het nog zielloze kindje dat zij met zich droeg.

De baarmoeder bood de man warmte en bescherming. De man voelde zijn nieuwe lichaam ontwikkelen. De man voelde ook wanneer zijn moeder verdriet had. Hij was met haar misselijk wanneer ze iets verkeerds had gegeten. Hij genoot met haar wanneer ze zong. Er ontstond een band tussen hem en die nog onbekende vrouw.

Acht maanden later werd hij geboren. Het was op een rustige woensdagochtend. Plotseling trok de baarmoeder zich om de man samen. Eerst af en toe een beetje, maar het werd steeds heviger. De man had het gevoel dat hij helemaal in elkaar werd geperst. Het ontspande weer, maar voor hij weer helemaal bij kon komen, kwam er een nieuwe samendrukking. En weer een. Ze werden nog erger en de man werd naar beneden gedrukt, een nauwe smalle donkere gang in. Hij kon niet meer terug. Hij zat vast en werd verder geperst.

Tot hij een fel licht zag. Hij werd naar het licht getrokken en opeens werd hij opgetild en zweefde door de ruimte. Automatisch zette hij het op een huilen.

‘Het is een jongen’, zei de vroedvrouw.

Word je bij een geboorte opnieuw geprogrammeerd? Het is raar, maar de man dacht niet meer aan zijn vorig leven. Hij had ook zoveel te doen. Hij moest de taal weer machtig worden. Hij moest weer leren lopen. Hij moest zich weer ontwikkelen tot een nieuwe man.

De jaren daarna waren goed, de man had prima ouders. Hij ontwikkelde zich tot een slimme kleuter. Niets stond een mooi nieuw leven in de weg. Tot die ene dag.

De man liep met zijn moeder over straat. Zoals altijd had hij veel nieuwe indrukken te verwerken. Nieuwsgierig keek hij rond en toen zag hij haar. Ze liep aan de overkant van de straat. Ze was somber. Haar schouders waren gebogen alsof ze een zware last droeg. De man was in de war. Er was een herkenning, maar hij begreep niet wat. Het beeld van de vrouw liet hem niet los. De hele verdere dag zag hij in gedachten de vrouw lopen.

Het bleek dat de vrouw in zijn buurt woonde. Hij zag haar vaker. Het was een mooie vrouw, maar er ging een intens verdriet van haar uit.

Omdat hij in een rustige buurt woonde speelde hij vaak alleen op straat. Dat gaf hem de mogelijkheid om de vrouw te volgen. Ze woonde twee straten verder. De man stond geregeld voor haar deur. Hij ontdekte dat ze de moeder was van een tweeling. Ook met deze kinderen voelde hij direct een band. Hij begreep niet waarom, maar het was er.

Hij ontdekte ook dat de vrouw elke dag op de bus stapte. Soms nam ze de tweeling mee.

De man was gefascineerd en op een bepaalde dag liep hij achter de vrouw de bus in. Hij was een klein hummeltje en de chauffeur had niet door dat hij instapte, of misschien dacht de chauffeur dat hij bij de vrouw hoorde. De man stapte uit toen de vrouw ook uitstapte. Het was bij een ziekenhuis. Hij volgde de vrouw door de imposante gangen. Ze ging een kamer binnen en, als moest de man dat in opdracht van een hogere macht doen, volgde hij haar stiekem de kamer in.

Er lag een man in bed. Hij bewoog niet. Hij had een slang in zijn keel en een infuus in zijn arm. De man stond verstard in een hoekje. Hij zag zichzelf. Dit was de man die in de flauwe bocht was verongelukt.

Op dat moment realiseerde de man zich alles. Hij was bij het ongeluk niet overleden. Die wezens hadden geprobeerd hem aan te geven dat het zijn tijd nog niet was en dat hij terug moest keren naar zijn lichaam. Hij had dat niet gedaan en als resultaat lag hier nu een zielloos lichaam in coma.

Nu de man wist wat er gebeurd was, was hij ook geen kleuter meer. Hij was een volwassen man in het lichaam van een kind waarin hij niet thuishoorde.

De man volgde de vrouw in die periode daarna bijna elke dag. Hij zag zijn kinderen, de tweeling. Mooie jongens, maar ook zij straalden een verdriet uit. Hij werd weer verliefd op zijn vrouw. Maar de liefde was onbereikbaar. Hij realiseerde zich dat hij bij het ongeval een grote fout had gemaakt. Zijn oude lichaam was er nog, al jaren in coma en in leven gehouden in een ziekenhuis, en hij zat gevangen in een ander lichaam. Als hij uit dit lichaam kon ontsnappen, dan kon hij misschien terugkeren naar zijn vorig leven. Maar hoe ontsnapt een ziel aan een lichaam?

In de daarop volgende weken stond de man voor een enorm dilemma. Hij begreep dat hij alleen kon terugkeren naar zijn oude lichaam als hij zich zou ontdoen van zijn nieuwe lichaam. Hij moest zichzelf doden. Dan kwam zijn ziel vrij en kon hij terugkeren. Hij zou dan uit zijn coma ontwaken en kon weer verder leven met zijn vrouw en kinderen.

Hij realiseerde zich dat hij daarmee zijn moeder enorm veel pijn zou doen. Dat deed hem veel verdriet, maar het verlangen naar zijn vrouw en kinderen was te groot. De man besefte dat het niet anders kon en zo kwam hij tot het plan.

Na dagen van aarzelen stapte de man een kerk binnen. In deze kerk kwam hij al in zijn vorige leven. In deze kerk was hij ook gedoopt in zijn huidige leven.

Met zijn kleuterpasjes liep hij de trappen van de toren op. Na ontelbare treden stond de man op de toren. Hij keek naar beneden. Zijn gedachten gingen naar zijn moeder. Mocht hij haar dit verdriet aandoen? Maar zijn gedachten gingen ook naar zijn vrouw en kinderen. Hij wilde ze terug. En daarom, terwijl de kerkklok twaalf uur sloeg, stortte de man zich van de toren. Op weg terug naar een oud leven.

Op dat moment zat de vrouw huilend naast het bed van haar man. De arts stond er wat onhandig bij. ‘Het was het beste dat we konden doen’, zei hij, ‘na zoveel jaar coma is er absoluut geen kans meer dat uw man nog wakker wordt. U heeft echt de beste keuze gemaakt.

Terwijl de vrouw snikkend naast het bed van haar man zat, noteerde de arts in de status:

“In overleg met de vrouw de apparatuur uitgeschakeld. Tijdstip van overlijden: 11.59”