Babbel en Snabbel

Ik lees in de krant een stuk over een schrijver die een boekje open doet over zijn foute vader. ‘Het gaat me enkel en alleen maar om de waarheid’, verkondigt hij. Het is een opvatting gekleurd door een kinderlijk aandoende stoerheid. Wanneer hij in zijn onderzoek had ontdekt dat zijn SS-vader in de Tweede Wereldoorlog Joden had geëxecuteerd dan zou hij dat niet verzwijgen.    Als schrijver kun je speels omgaan met de waarheid. Er wordt naar hartenlust uit dikke duimen gezogen, verzwegen, uitgelachen, stevig aangedikt, verkondigd of er wordt ronduit gelogen. Sinds een dag of tien zit er een kanarie in mijn kop. Het is een felgekleurd geel diertje, dat met zijn kopje begint te draaien zodra hij honger krijgt. Maar vandaag begin ik toch te vermoeden dat kopjesdraaien en honger hebben niet noodzakelijk verbonden zijn. Als dat zo zou zijn dan zou hij wel erg veel honger hebben. Buiten hoor ik de kerkklok twaalf uur slaan. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het ...

‘Na aanschaf, weigeren om open te maken’, kent u dat gevoel? Het gebeurde me van de week. Er werd een groot levensreddend noodpakket afgeleverd. Het was niet eens het duurste wat er op de site te koop werd aangeboden. Daags tevoren was ik na ampel innerlijk beraad toch door de besluiteloze knieën gezakt. Het angstzaad van de overheid was niet slechts op de kale rotsen gevallen. ‘Het noodpakket, je kunt het maar beter in huis hebben’.   Het pakket staat ongenaakbaar in de hoek van de woonkamer in een dichte kartonnen doos, gezapig veiligheid in vredestijd uit te stralen. Om de eerste 75 uur door te komen dient er naast het noodpakket nog het een en ander aangeschaft te worden. Flessen heerlijk helder water, minimaal 200 euro aan cash, een thermodeken, kaarsen en lucifers, evenals potten of blikken vol met houdbaar, maar vaak vies en oneetbaar voedsel. Een goed humeur is aan te raden, stevig verankerd in het moeras van vage beloftes. Een wapen? Meerdere? Zwaarde...

De cursus was uitgekozen omdat ik een tekort had aan nascholingspunten voor mijn herregistratie en dit leverde me vier punten op. Verder boeide de cursus me niet, maar ik sleepte me er wel doorheen, dacht ik. Ik weet niet eens meer waar de cursus nu precies over ging. Wel weet ik dat ik me irriteerde aan een medecursist die zich zelf geweldig vond en steeds het hoogste woord had. Ongetwijfeld zal ik daar een cynische opmerking over gemaakt hebben, ik kan het me niet herinneren. Op een bepaald moment moesten we een opdracht doen. De opdracht was om in tweetallen tegenover elkaar te gaan staan. De een moest dan wat doen of uitbeelden en de ander uitnodigen om daar dan in mee te gaan. Wat het nut van de opdracht was, dat weet ik ook niet meer. Ik kwam uitgerekend tegenover de irritante cursist te staan en ik moest zonder te praten iets doen waarin hij dan mee zou gaan. Ik pakte twee stoelen, zette deze naast elkaar en ging op een van de stoelen zitten. Ik maakte een uitnodigend gebaar ...

Sinds een aantal dagen heb ik last van jeukende pollenogen. Zeuren helpt niet, wrijven wel. De tranen biggelen over mijn wangen. De bomen staan in bloei alsof hun leven ervan af hangt. De zon die door het vele geel van narcissenbloemblaadjes heen schijnt. Een plant die van nature het kopje erbij laat hangen, alsof het niets anders weet te doen dan treurig zijn. Het ademt de zoektocht van een naar het eigen spiegelbeeld hunkerende ziel. Op weg naar Bilthoven. Mooie doorkijkjes van hoe het altijd geweest moet zijn. Glimmende hengsten die met hun vriendelijke paardenkoppen voorovergebogen  reikhalzend  tongen  naar het jonge  verse   gras. In de verte, een bekende, die van dichtbij toch geen bekende blijkt te zijn. De man zwaait. Ik zwaai terug. Achter mij het gelach om het begrijpelijke misverstand. Er staan ook bomen die nog slechts hun takken zijn. Wachtend op het moment waarop het blad het weer voor het zeggen zal hebben. Het ruisend blad ...

Het was een straat waarin eigenlijk niets gebeurde. Dat was vroeger wel anders geweest. Zo had ooit op nummer 13 een uiterst onhebbelijk ventje gewoond, Adolfje, die de hele straat geterroriseerd had. Alle tuinen was hij doorgegaan en had hij vernield, de boomhutten van alle kinderen waren gesloopt en hij pestte en sloeg iedereen. Het had veel moeite gekost om Adolfje uit de straat te verwijderen, maar uiteindelijk was het toch gelukt. Daarna waren er problemen met het gezin dat aan het uiteinde van de straat woonde. Ook zij wilden graag de baas in de straat zijn en hadden hun directe buren geïntimideerd en konden in de tuinen van die buren doen wat ze wilden. De andere gezinnen in de straat waren bang dat het boze gezin ook in hun tuin de baas zou komen spelen en hadden hulp gezocht bij een schatrijk gezin aan de andere kant van de straat. Het gezin had gezegd de straat wel te zullen helpen als het gemene gezin te lastig zou worden. Het was zelfs op papier gezet dat iedereen uit de...

Stel je eens voor. Het is vroeg in de ochtend. Je zit in de trein van Utrecht naar Amsterdam. Het belooft een stralende zomerdag te worden. Je hebt zin in een bezoek aan het Stedelijk Museum. Vroeger, in de jaren tachtig, kwam je er vaak. Of beter gezegd, je was er kind aan huis. Ik herinner me prachtige schilderijententoonstellingen. De afscheidstentoonstelling ‘La grande Parade’ van museumdirecteur Edy de Wilde bijvoorbeeld, maar vlak ook de overzichtstentoonstelling van onze eigen Karel Appel niet uit! Maar de dierbaarste herinnering kleeft toch aan de expositie van de in Nederland geboren Amerikaanse schilder Willem de Kooning. Schilderijen in een helder zacht licht. Het Stedelijk Museum in Amsterdam is een oase van rust en bezinning. Wanneer er een monniksorde zou bestaan die zich toelegt op bezoekjes aan het Stedelijk Museum dan zou ik geen seconde twijfelen en vandaag nog willen intreden.    Maar zover is het nog niet. Ik zit in de trein. Vanuit de sti...

Ik lag vanmorgen vroeg op bed. Het was nog donker en ik leefde in de veronderstelling de hele dag voor mezelf te hebben. Mijn arm hengelde buiten boord op zoek naar mijn mobiele telefoon. Tot mijn schrik zag ik een afspraak oplichten die ik eerder deze week had gemaakt met de monteur van mijn traplift.  De afspraak was gepland van 08:00 tot 12:00 uur. Ik wierp een snelle blik op de klok. Ik moest in een kwartier uit bed zien te komen, me aankleden, me in de handrolstoel hijsen en via de traplift naar beneden sukkelen. Ik voelde de Olympiër in me wakker worden. Het is me gelukt om het parcours in 00:13:12 af te leggen, een nieuw persoonlijk record. Om 09:00 uur stapte er een man van 2 meter mijn huis binnen. Door zijn lengte kwam hij oog in oog te staan met de hoedenplank van de kapstok, dus een waarschuwing was wel op zijn plaats.  Het was een lange, dunne man met een scherpe blik. Ik zou zelfs het woord schrander of intelligent in de mond willen nemen...

Ik verkeer in een opperbeste stemming. Ik doe fluitend de afwas en zelfs een opgestoken middelvinger begroet ik met een glimlach. De reden voor deze eruptie van tevredenheid is een nieuwe loot aan mijn levensboom, het gratis retourzenden van mijn online aankopen. Ik acht me heel goed in staat om in webshops keuzes te maken, maar ik begin te vermoeden dat dit geen vanzelfsprekendheid is en zeker niet wanneer het aankomt op het maken van de juiste keuzes. Ik had in een webshop twee spijkerbroeken uitgezocht en heel goed op de specificaties gelet. Het moesten spijkerbroeken zijn met een rits, geen knopen. Ze moesten de juiste maat hebben qua lengte en taille en, heel belangrijk, ze moesten niet te smal zijn bij de benen. Woorden als ‘slim fit’ moesten alarmbellen laten overgaan. De slim fit pasvorm is alleen maar geschikt voor de slankere man. Kortom, ik was goed voorbereid. Ik voelde me sterk en heel goed in staat om een paar lullige open rondjes aan te vinken. Twee ...

Ik zag bij mij in de buurt een besnorde man op een bankje zitten. Het was een gedistingeerde man op leeftijd. Netjes in de kleren en haartjes keurig in het gelid. Hij zat in de zon een boek te lezen, dus ik ging ervan uit dat hij van lezen hield. In mijn ogen, geen al te gekke veronderstelling. Ik sprak hem aan met de vraag of hij misschien een lezer was. ‘Waarom wil je dat weten?’ vroeg hij op agressieve toon. Die had ik even niet zien aankomen. Ik probeerde de stemming om te buigen en vroeg hem of hij interesse had in ons fraai uitgevoerde 2023-boek. Gratis. ‘Nee!’ was zijn besliste antwoord. Een onverwachte botsing tussen twee uiteenlopende karakters. ‘Ach, lazer toch op!’ was wat hij niet zei, maar ik wel meende te horen. Een normaal mens zou dan denken: ‘Oké, ik heb het begrepen. Ik ga er maar weer eens vandoor. Fijne dag verder.’ Maar ik bleef staan en er ontspon zich een onverwacht gesprek. Ik zeg niet dat het een leuk gesprek was, maar dat het überhaupt...

Deze week was er weer van alles aan de hand. Ik had zin in een lekker visje. Achter de toonbank lag een keur aan eetbaar dood zeeleven, leven dat ooit uitgelaten levend was geweest. ‘Koppie eraf’? De vraag resoneerde en riep bloedige beelden op, beelden die je eerder zou verwachten van een slagveld dan van een bezoekje aan de viskraam. De medewerker van dienst stond gedienstig met de armen over elkaar achter de toonbank. De toonbank lag vol met allerlei soorten vis, waaronder de zeeduivel. Een griezelige vis. De kop lijkt weggezwommen uit een nachtmerrie. Zelfs onbeweeglijk boezemt de kop angst in. Ik vind dat wat je op je bord aantreft je geen angst moet inboezemen. Dat zal de reden zijn van mijn weigering om ingewijd te worden in het ritueel van het machtige zeeduivel genieten. Groente en vriendelijk uit hun ogen kijkende weidelobbessen zijn wat mij betreft helemaal oké, hoewel de twijfel wel begint te knagen. Er zijn te veel steekhoudende argumenten. Ik heb er...

Ik weet niet waarom ik het deed, want eigenlijk heb ik een hekel aan kappers. Dat komt waarschijnlijk door een jeugdtrauma. Als kind kwam de kapper bij ons thuis. Er werd dan een eettafelstoel in het midden van de kamer gezet waar mijn broer en ik gedwongen op moesten gaan zitten om het vervolgens te ondergaan. De kapper was een lange magere man met een sigaret in zijn mond (dat mocht toen nog gewoon) en met een tondeuse scheerde hij onze nekken op. Vreselijk was dat. Na afloop bevoelde ik met tranen in mijn ogen de stekeltjes in mijn nek. Kinderleed. Waarschijnlijk daardoor liet ik als puber mijn haar tot op mijn schouders groeien, dit weer tot afgrijzen van mijn moeder. De wraak van een verbitterd kind. Uiteraard was het lange haar tijdelijk en kreeg ik later een volwassen haardracht. Aan mijn bezoeken aan de kapper bleef echter een negatieve energie hangen. Zo wil een kapper bijvoorbeeld praten. Van die vreselijke keutergesprekken over het weer, bijzondere gebeurtenissen of vakantie...