F. Amelisweerd

Door het landgoed Amelisweerd loopt een drukke snelweg, de A27. De overheid hoopt met meer kortzichtig asfalt het dichtslibben van deze belangrijke verkeersader te voorkomen. Meer heerlijk helder asfalt, de natuur moet maar even wijken.

De A27-uitbreidingsambities van de overheid en de protesten daartegen gaan al jaren hand in hand en lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden, zoals slagroom op de appeltaart en rookworst in de erwtensoep. Zeg je appeltaart dan zeg je al snel slagroom, zeg je erwtensoep, dan zeg je in feite ook rookworst.

Al sinds de jaren 80 van de vorige eeuw ketenen protesterende natuurvorsers zich vast aan de met ondergang bedreigde bomen, terwijl ze in het donker gespannen de mobiele eenheid afwachten die met de wet in de hand er een hardhandig einde aan komt maken.

Ook de laatste jaren zijn er weer uitbreidingsplannen en hoor je, hoe kan het ook anders, weer luide protesten. De naakte feiten, het gras, de bomen, de lucht, ze brengen allerlei herinneringen naar boven. Ik kom er al jaren, in diverse hoedanigheden. Eerst als studentje van 20, samen met m’n eerste echte vlam, liggend in het gras, een beetje onbestemd in de verte turend naar een groepje knotwilgen die die dag iets weg hadden van een kudde olifanten. Het plekje waar we toen verliefden bestaat nog steeds, een strook gras langs de slootkant, waar nu nog steeds datzelfde bankje staat. Ook de knotwilgen staan er nog, maar ik herken er met de beste wil van de wereld geen olifanten meer in. Maar goed, er zijn ergere dingen.

Je zou in de verleiding kunnen komen om ook in de combinatie van protesterende burgers en geüniformeerde ordehandhavers een koppeltje te zien. Niet zo liefelijk als de band tussen slagroom en appeltaart natuurlijk, maar toch. Maar schijn bedriegt. Kloppende rebellerende harten en geharde wethandhavers verhouden zich nou eenmaal niet zo goed tot elkaar.

Ook de laatste jaren zijn er weer uitbreidingsplannen en hoor je, hoe kan het ook anders, weer luide protesten. De naakte feiten, het gras, de bomen, de lucht, ze brengen allerlei herinneringen naar boven. Ik kom er al jaren, in diverse hoedanigheden. Eerst als studentje van 20, samen met m’n eerste echte vlam, liggend in het gras, een beetje onbestemd in de verte turend naar een groepje knotwilgen die die dag iets weg hadden van een kudde olifanten. Het plekje waar we toen verliefden bestaat nog steeds, een strook gras langs de slootkant, waar nu nog steeds datzelfde bankje staat. Ook de knotwilgen staan er nog, maar ik herken er met de beste wil van de wereld geen olifanten meer in. Maar goed, er zijn ergere dingen.

Her en der staan bunkers, overblijfselen uit de tijd van de besnorde Duitse Heiland. Door het zien van deze betonnen kleutergebouwtjes zie en hoor ik flarden van schreeuwende bevelhebbers, plichtsgetrouwe soldaten, ronkende legervoertuigen en silhouetten van talloze kanonnen, kortom de gefantaseerde oorlogsgeuren-en-kleuren in vredestijd. Zou er ooit in Nederland nog eens een echte oorlog kunnen uitbreken? Logischerwijs moet je die vraag natuurlijk gewoon met ‘ja’ beantwoorden. Emotioneel schreeuwt alles in mij ‘nee, afschuwelijk, dat nooit meer! Daar ben ik niet op gebouwd! Daar ben ik veel te fijngevoelig voor!’ Wanneer kun je als gewone burger zeggen dat je er klaar voor bent? Aan de Oekraïners werd ook niets gevraagd.

In Amelisweerd zie je vaak hele families lopen, gezellig aan de wandel, mamma’s, pappa’s, opa’s en oma’s, kinderen, en kleinkinderen.
Eerst lekker bewegen om daarna gezellig samen wat te eten en te drinken in het Theehuis Rhijnauwen. Anders dan de naam doet vermoeden is het nuttigen van pannenkoeken er de hoofdactiviteit. Wanneer je geluk hebt dan kun je er een stoel bemachtigen vlak bij de waterkant, alwaar je tijdens de maaltijd van het fraaie uitzicht kunt genieten. Rust, water, het weidelandschap, koeien, machtige bomen, mooie luchten en overal om je heen vredelievende mensen. Ik bedacht wat ik zou willen bestellen. Van te veel koffie raak je maar opgefokt en ik moet toch echt eens op mijn lijn gaan letten, minderen met het nuttigen van allerhande vettige en zoete rotzooi. Te vet en te veel suikers, dat is niet goed voor een mens, allemaal slechte calorieën. Wanneer je, zoals ik, te weinig beweegt dan kan het letterlijk dodelijk zijn om maar van alles naar binnen te schuiven. Bovendien is het soort appelgebak dat er op de kaart staat wat aan de zure kant, te waterig, te klef en mist het die lekkere boterkoek-achtige harde rand. Ik had op dat moment m’n keus nog niet gemaakt, honger had ik niet, dus een uitgebreide lunch was niet aan de orde. Ik hoorde me hardop tegen de ober zeggen: ‘Graag een cappuccino en een stuk appelgebak. Op de vraag of ik er ook slagroom bij wilde, antwoordde ik: ‘Ja, doe maar, heerlijk!’

Er lopen op het terrein ook enkele dieren rond. Wel in bepaalde afgeschermde delen, dus niet tussen de gasten door. Af en toe word je opgeschrikt door het onsmakelijke geluid van een balkende ezel. Aan de ander kant, niet in dezelfde wei, waggelt een lief hangbuikzwijntje. Jezusmina, wat is dát een dikkerd zeg! Daar ben ik niets bij! Ik rekende af en stuurde mijn scootmobiel richting de uitgang. Even verderop, nog een uitspanning, waar ook weer van alles op de kaart staat. Op een bord aan de straatkant stond in grote letters te lezen dat het weer tijd was voor hun fameuze snert, rijkelijk gevuld en heerlijk op smaak. Ik overwoog een kommetje, maar appeltaart en snert samen, dat is toch net iets te veel van het goede. Dat kan niet gezond zijn.

Dus je raadt het al, even later zat ik met m’n snufferd in de zon vrolijk te wachten op mijn welverdiende bakkie snert. Ja, niet alleen Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.