F. De euforie van het retourzenden

Ik verkeer in een opperbeste stemming. Ik doe fluitend de afwas en zelfs een opgestoken middelvinger begroet ik met een glimlach.

De reden voor deze eruptie van tevredenheid is een nieuwe loot aan mijn levensboom, het gratis retourzenden van mijn online aankopen. Ik acht me heel goed in staat om in webshops keuzes te maken, maar ik begin te vermoeden dat dit geen vanzelfsprekendheid is en zeker niet wanneer het aankomt op het maken van de juiste keuzes.

Ik had in een webshop twee spijkerbroeken uitgezocht en heel goed op de specificaties gelet. Het moesten spijkerbroeken zijn met een rits, geen knopen. Ze moesten de juiste maat hebben qua lengte en taille en, heel belangrijk, ze moesten niet te smal zijn bij de benen. Woorden als ‘slim fit’ moesten alarmbellen laten overgaan. De slim fit pasvorm is alleen maar geschikt voor de slankere man. Kortom, ik was goed voorbereid. Ik voelde me sterk en heel goed in staat om een paar lullige open rondjes aan te vinken.

Twee dagen later werden er twee slim fitte jeans bij mij thuis afgeleverd. Wat was er in hemelsnaam gebeurd? Ik had toch goed opgelet! Misschien kwam het door mijn overdreven nadruk op die twee verboden woorden, waardoor ik gedreven door een sterke afwijzing alleen nog maar oog kon hebben voor een slim fitte werkelijkheid.  Het deed me denken aan een aflevering uit de serie ‘Fawlty Towers’ waarin vanwege Duitse hotelgasten niet over de oorlog gesproken mocht worden. ‘Don’t mention the war’ is sindsdien een gevleugelde uitspraak. Ondanks het niet mogen, gebeurt het toch, of beter gezegd, juist.

Het terugsturen van de broeken bleek een peulenschil. Als eerste moest de retourzending worden aangemeld op de site van de verkoper. Ik had de streepjescode uitgeprint en alles weer netjes terug in de doos gestopt, dezelfde doos waarin de broeken de dag daarvoor bezorgd waren. Nu nog even de retourbon erop plakken en op naar het inleverpunt, een DHL inleverpunt bij mij in de buurt. Gelukkig had ik nog voldoende duct tape in huis om de boel goed dicht te plakken.

Nog een aanschaf. Ook hier weer hetzelfde treurige patroon. En dat ook nog eens op dezelfde dag. Misschien hing het in de lucht en had ik geen schijn van kans om iets anders te doen dan wat ik deed. Het fel-existerende vuur in mij wil vrije keuzes maken en heeft recht op het maken van eigen fouten. Maar af en toe bekruipt me het gevoel dat we als willoze wezens slechts uitvoeren wat ons wordt opgedragen. Mij treft verder geen blaam.

Ik had een tip gekregen om eens na te denken over een microfoon voor het inspreken van de stukjes. Ik gebruik op dit moment de opname mogelijkheden op mijn mobiele telefoon, dus de verwachting was dat daar nog wel wat aan te verbeteren viel.

De online aanschaf van de microfoon bleek geen succes. Ik vergeleek de kwaliteit van de opname met de opname van mijn mobiele telefoon. De telefoon kwam als winnaar uit de bus. Met de euforie van de spijkerbroeken nog op het netvlies, besloot ik om de microfoon ook maar eens aan het ritueel van het retourzenden bloot te stellen. Ik deed de microfoon en de aanverwante spullen weer terug in de doos en doorliep de terugstuur procedure. Met als enige verschil dat het dit keer niet bij een DHL afleverpunt moest worden ingeleverd, maar bij een POST-NL afleverpunt. De beide punten bevinden zich in hetzelfde winkelcentrum, vlak tegenover elkaar.

En dat allemaal omdat ik de dagen daarvoor in mijn enthousiasme maar wat had lopen aanklikken. Ik weet nog dat ik over de aanschaf heel tevreden was. Net zoals nu bij het retour zenden. Je kunt dus blijkbaar twee keer plezier hebben van een verkeerde keuze. Bij dit inzicht verscheen er een glimlach op mijn gezicht.

Laatst kocht ik in de fysieke wereld in een nogal vreemde bui een zak borrelnootjes. Ik sla op mijn strooptocht door de Appie borrelnootjes over omdat ik het borrelen zelf verleerd ben en op de een of andere manier niet meer zo goed tegen de nootjes kan. Op het etiket stonden de wervende woorden ‘kaas’ en ‘mosterd’ in één zin gebroederlijk naast elkaar, dus het was duidelijk dat het hier ging om een onlosmakelijke combinatie. Tom en Jerry, Laurel en Hardy, kaas en mosterd. Ik hou van zowel kaas als mosterd, dus van deze nootjes zal ik beslist geen spijt krijgen.

’s Avonds had ik me voor de buis genesteld met naast me een klein schaaltje tot de rand gevuld met de bewuste kaas en mosterd nootjes. De hand deed een greep naar de nootjes en ik begon te kauwen.

Wat een gore troep is dát zeg! Niet te geloven! Niet zomaar een beetje vies, maar ronduit walgelijk! Het is echt niet om te doen! Ik heb in mijn leven al heel wat vreemde smaken mogen proeven, dus neem van mij aan, ik sta mijn mannetje, maar wat ik nu door me heen voelde gaan was met geen pen te beschrijven. Ik stond al met de duct tape in de aanslag, maar realiseerde me dat terugsturen van een aangevreten zak met nootjes geen optie was. Ik heb de gore troep maar snel uitgespuugd. Een levensreddende reflex. Het zakje samen met de fijngekauwde gelige pulp verdwenen linea recta in de afvalbak.

Verwachtingen kunnen bedrieglijk zijn. Of helemaal niet uitkomen. Het is heel natuurlijk om verwachtingen te koesteren. Er zijn theorieën bekend waarin het menselijk bestaan gezien wordt als een opeenvolgende reeks verwachtingen. Initiële basale verwachtingen worden door positieve dan wel teleurstellende ervaringen bijgesteld. Dan worden er snel nieuwe verwachtingen aangemaakt. De bedoeling is dat de mens hiervan leert en er wijzer van wordt.

Ik kan je zeggen, door al die koop- en retour ervaringen van de laatste tijd ben ik toch een stukje wijzer geworden. Mijn ziel is er blijmoedig door opgeveerd, en ik kijk met een tevreden glimlach terug op de wonderbaarlijke pakjeswereld waarin we leven.