F. De zeeduivel

Deze week was er weer van alles aan de hand.

Ik had zin in een lekker visje. Achter de toonbank lag een keur aan eetbaar dood zeeleven, leven dat ooit uitgelaten levend was geweest. ‘Koppie eraf’? De vraag resoneerde en riep bloedige beelden op, beelden die je eerder zou verwachten van een slagveld dan van een bezoekje aan de viskraam.

De medewerker van dienst stond gedienstig met de armen over elkaar achter de toonbank. De toonbank lag vol met allerlei soorten vis, waaronder de zeeduivel. Een griezelige vis. De kop lijkt weggezwommen uit een nachtmerrie. Zelfs onbeweeglijk boezemt de kop angst in. Ik vind dat wat je op je bord aantreft je geen angst moet inboezemen. Dat zal de reden zijn van mijn weigering om ingewijd te worden in het ritueel van het machtige zeeduivel genieten.

Groente en vriendelijk uit hun ogen kijkende weidelobbessen zijn wat mij betreft helemaal oké, hoewel de twijfel wel begint te knagen. Er zijn te veel steekhoudende argumenten. Ik heb er blijkbaar geen probleem mee dat dieren voor ons ‘Here zegen deze spijze, Amen’ doodsangsten moeten uitstaan. Een argument in mijn voordeel is dat voor het ervaren van angst een zekere toekomstverwachting noodzakelijk is.  

Carnaval is deze week weer van start gegaan. Het bezopen spektakel moet voldoende gelegenheid krijgen om zich tot in de kleinste haarvaten van de hersenen te kunnen nestelen. Je schreeuwt, rookt en zuipt er flink op los en doet verwoede pogingen om in het gevlij te komen bij een meisje dat zich eerder die avond voorstelde als ‘jouw lieve prinses’. Realiseren waar je mee bezig bent, werkt in de regel niet in het voordeel van een opperbeste stemming.  

In mijn jonge jaren begon het bieren vaak al op vrijdag. Indrinken is belangrijk voor het ware genieten. Zeker wanneer je door wilt gaan met feesten. Van de vrijdag op naar de zaterdag, de zondag, de maandag en als het even kan ook nog even door naar de dinsdag. De woensdag is altijd een twijfelgeval. Op woensdag is het traditie om compleet gaargezopen op het plein haring te komen happen. Maar haring is niet het enige wat er op die dag gehapt wordt. Ook dan gaat het van Bertje Bierenbroodspot. Na het canavalsfestijn is het altijd weer afwachten of het lijf zich staande zal houden. Zal de griepepidemie dit keer meevallen of zal het ook dit jaar weer stevig om zich heen grijpen?

En dan het verdrietige bericht van het overlijden van Dieuwertje Blok. De vrouw aller vrouwen, de moeder aller moeders, ze is niet meer. Ze was jarenlang het gezicht van het Sinterklaasjournaal. Opgewonden kinderharten stelden hun vertrouwen in haar wanneer de pakjes weg waren of de boot gezonken was. Net zoals de vaders en moeders. Zij was een veilige baken, een rots waar je je in de woelige decembermaand aan vast kon houden.

Zeg nou zelf, wie is er nou niet op haar verliefd geweest? De mensen die dat beweren, dienen zich op de kortst mogelijke termijn na te laten kijken.

We zullen het zonder haar mooie krullen en optimistische uitstraling moeten stellen. De vrolijke twinkeling in haar ogen maakte haar een boegbeeld. Ze was wie ze was en wat ze was, een vrouw uit één stuk. Een lekker stuk Uniekaas, gezegend met een uiterlijk dat prettige gevoelens in eenieder losmaakt. Hoe moet dat voor haar geweest zijn? Zij was niet op haar bevallige achterhoofd gevallen dus ze zal zich gerealiseerd hebben dat ze door velen aanbeden werd. Het heeft haar niet arrogant of zelfbewust gemaakt. Integendeel. Ze bleef er vrolijk en onbevangen onder. Ook dat is een kracht.

Trump en Zelensky maakten deze week stevige ruzie in the Oval Office, live uitgezonden op de Amerikaanse televisie. Trump is er een meester in om stevig aan de boom te schudden. Het probleem met hem is dat het bij hem nooit bij één boom blijft. Hij past de strategie van powerplay en angst zaaien toe op iedere willekeurige boom. 

Om mij heen hoor ik angstige geluiden. We weten het even niet meer. De Europese leiders doen hun best om eenheid uit te stralen. Enorme geldbedragen worden er vrijgemaakt om het wegvallen van de Amerikaanse steun aan Oekraïne te compenseren.

Een tandeloze NAVO, onze Mark had zich in zijn naarste dromen geen slechtere kat in de zak kunnen voorstellen. Het heeft er alle schijn van dat we in Europa qua angst zijn overgelopen van de veilige kant naar de kant waar de klappen vallen en ons moeten scharen bij de Zeeduivel en zijn kornuiten, die liggend in een bak met ijs ons recht in onze vraatzuchtige gezichten uitlachen omdat zij al dood zijn en niet nog eens dood kunnen gaan. Voor hen is de strijd gestreden. De Europese strijd daarentegen moet nog beginnen. 

En dat alles, zonder Dieuwertje Blok, de vertrouwde baken van rust en vertrouwen.

Het was me het weekje wel.