F. Het Noodpakket


‘Na aanschaf, weigeren om open te maken’, kent u dat gevoel?

Het gebeurde me van de week. Er werd een groot levensreddend noodpakket afgeleverd. Het was niet eens het duurste wat er op de site te koop werd aangeboden. Daags tevoren was ik na ampel innerlijk beraad toch door de besluiteloze knieën gezakt. Het angstzaad van de overheid was niet slechts op de kale rotsen gevallen. ‘Het noodpakket, je kunt het maar beter in huis hebben’.  

Het pakket staat ongenaakbaar in de hoek van de woonkamer in een dichte kartonnen doos, gezapig veiligheid in vredestijd uit te stralen. Om de eerste 75 uur door te komen dient er naast het noodpakket nog het een en ander aangeschaft te worden.

Flessen heerlijk helder water, minimaal 200 euro aan cash, een thermodeken, kaarsen en lucifers, evenals potten of blikken vol met houdbaar, maar vaak vies en oneetbaar voedsel. Een goed humeur is aan te raden, stevig verankerd in het moeras van vage beloftes.

Een wapen? Meerdere? Zwaardere? Een mixed martial arts cursus? Rico Verhoeven?

Ik kijk om me heen en beoordeel de attributen die voor een man tot man gevecht in aanmerking komen. Kan een afgebroken stoelpoot als wapen dienen? In de la liggen messen en vorken, klaar om ten strijde te trekken. En lepels natuurlijk, maar ik vrees dat ik die toch zal moeten teleurstellen. Zelfs het van grote hoogte afwerpen biedt geen soelaas. Het moet de vijand pijn doen. En daar gaat het om. De vijand moet tot bloedens toe op andere gedachten gebracht worden.

Ik overweeg de aanleg van een ‘Antlantikwall' in Voordorp.  Een fijnmazig web van kazematten, bunkers, kanonnen en mijnenvelden. Vandaag ga ik maar eens opzoeken wat kazematten zijn. Vast geen matten van kaas.

Goed voorbeeld doet goed volgen. Misschien krijg ik de buren wel zo gek om mee te doen. De Utrechtse wijk Voordorp zal er klaar voor zijn. We zullen die lui in het Kremlin eens een stevig poepje laten ruiken!

Ik ga vandaag beginnen met afvallen en zal het lijf duchtig gaan onderwerpen. Afgetekende vierkantjes op een in staal gegoten wasbordbuik, dat is wat we nodig hebben. Er is in ieder geval plaats genoeg. Waar zou ik mijn judopak toch gelaten hebben? En niet te vergeten, de blauwe band met bruine slips.

En ik ga oefenen om zo lang mogelijk de adem in te kunnen houden. Heel belangrijk. Onder water of tijdens een gasaanval moet er ook geleefd worden. Ik overweeg de aanschaf van een gasmasker en een skibril.   

Grappenmakers dienen opgespoord en verjaagd te worden. Zo’n joker probeerde het met de zin: ‘Te laat is vroeg genoeg’. Er werd boos door omstanders op gereageerd alsof hij niet doordrongen zou zijn van het serieuze karakter van de zaak. ‘Ga jij maar eens een tijdje met je armen over elkaar in de hoek staan!’.

Er blijken ook mensen te bestaan die er genoegen in scheppen om waar dan en wie dan ook te kietelen. Zelfs zonder aansturing van hogerhand. Wanneer de adem ingehouden moet worden dan zijn grappenmakers en kietelaars je grootste vijanden. Dat weet ik nog van vroeger. Ook toen hielden we onze adem zo lang mogelijk in. Je vriendjes hadden de taak om de zuurstofloze ban te breken en je op die manier naar lucht te laten happen. Dan werd er fanatiek gekieteld, geknepen, aan haren getrokken en met opgespaarde urine over je heen gepiest. Op die ene dag werd er zelfs geprobeerd om een kikker bij je in de mond te duwen.

Gelukkig heb ik in de schuur nog wat van die witte elektriciteitsbuizen. Gedraaide papieren pijlen kunnen heel eenvoudig dienst doen om de vijand de stuipen op het lijf te jagen. Met een scherpe speld door de punt van de pijl zijn het gevaarlijke wapens. Richten en stevig blazen. Onschuldige vogels kunnen erover meepraten.  

En elkaar gemotiveerd houden. Heel belangrijk. Wanneer de bommen vallen hebben we niets aan nodeloos kritisch geneuzel van een stelletje weekhartige pacifisten. Dan hebben we mensen nodig die voet bij stuk houden. Vuurvreters, desnoods doordrenkt met een fascistisch georiënteerde boosaardigheid. Die heb je liever aan jouw kant staan en niet aan de kant van de tegenstander.

Dat soort weerbaarheid. Daar gaat het om. Maar daar hoor ik ze bij de landelijke dienst ‘SOS Centraal’ niet over.  Die houdt het bij zo’n dom noodpakket. Zie dat daar eens in de hoek staan! Wanneer de nood aan de man komt dan zal de inhoud vast over de datum zijn. Het radiootje is stuk en de kaarsen verworden tot een slecht ruikend plasje paraffineangst.




Reacties

  1. Je moet je stukjes niet zo spannend maken, ik zat zo in je stukje toen ik in de metro zat, dat ik bijna vergat uit te stappen bij de juiste halte, rennend, me worstelend tussen de deuren, lukte het me gelukkig toch. ida

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

L. Selena

F. Op weg naar de berg Olympus