F. Impressie van een mooie lentedag

Sinds een aantal dagen heb ik last van jeukende pollenogen. Zeuren helpt niet, wrijven wel. De tranen biggelen over mijn wangen.

De bomen staan in bloei alsof hun leven ervan af hangt. De zon die door het vele geel van narcissenbloemblaadjes heen schijnt. Een plant die van nature het kopje erbij laat hangen, alsof het niets anders weet te doen dan treurig zijn. Het ademt de zoektocht van een naar het eigen spiegelbeeld hunkerende ziel.

Op weg naar Bilthoven. Mooie doorkijkjes van hoe het altijd geweest moet zijn. Glimmende hengsten die met hun vriendelijke paardenkoppen voorovergebogen reikhalzend tongen naar het jonge verse gras.

In de verte, een bekende, die van dichtbij toch geen bekende blijkt te zijn. De man zwaait. Ik zwaai terug. Achter mij het gelach om het begrijpelijke misverstand.

Er staan ook bomen die nog slechts hun takken zijn. Wachtend op het moment waarop het blad het weer voor het zeggen zal hebben. Het ruisend blad dat stevig aan de tak verankerd zit en van de lentewind nog niets te duchten heeft.

Een moeder die diep gebogen naast het kleine kind op haar weg voort sjokt. In de ene hand het kind, in de andere, een kinderfietsje. Ik meen een zacht gehijg te horen.

Paarden staan ijzingwekkend stil voor de poorten van de stal. De typische geur van paardenzweet.

In de verte voor me zie ik de contouren opdoemen van het Protestant Christelijke dorp Maartensdijk. Dan maar naar rechts. 

De ene weide verbindt zich met de andere. In de verte staan koeien te grazen. Ze kijken niet op of om. De huid is overwegend zwart, met overdwars over de tevreden koeienbuiken heen, een dikke witte band. Er loopt ook ergens een klein kalfje. Ook met een grote witte band. Ik heb het maar even opgezocht, het zijn Lakenvelders.

Ik kom langs een rij afgeknotte wilgen. Schilderachtig. Ik probeer op een foto het magische beeld vast te leggen. Thuis eens zien of dat gelukt is.

Links van me op de autoweg, een lint van glimmende auto’s. Om de auto’s heen hangt de onrustige energie van het werkend bestaan. Haastig op weg naar alweer elders. 

Met een beker verse automatenkoffie in de hand, hijgend aanschuiven bij alweer het zoveelste nutteloze overleg. Er is geen behoefte om melding te maken van wat er diep van binnen leeft. Er wordt in stilte rijkelijk gefantaseerd. Ze zijn niet waar ze op dat moment zijn moesten.

Op een verlaten bospad staat een grote wagen geparkeerd. Ze zijn vast aan de wandel. Het weer is er geschikt voor. Voor verboden zaken is het nog niet donker genoeg.

Overal verleidelijk geurende bloesem. Insecten die nog niet als vermist zijn opgegeven kunnen zich verlustigen aan een overvloed aan stampertjes en meeldraden.

Rechtsaf richting Bilthoven, de autoweg op. Het asfalt is aan vervanging toe. Het is slalommen geblazen. Oppassen, eerst in de spiegel kijken en dan pas als een volleerde skiër om de gaten heen. Er is geen verkeer op de weg. Misschien uit solidariteit met het afwezige insectenvolk?

Een man staat wat te tuinieren voor een majestueus uitziende woning. Een erfenis? Of was hij misschien lid van de maffia? Baas der bazen? Capo di tutti capi? Het moet iemand zijn die onbehoorlijk veel geld heeft opgestreken. Waarschijnlijk bij een activiteit waarbij in- en export de sleutelwoorden zijn. Investeerder in vastgoed is ook een mogelijkheid. De man had een vriendelijke kop, dus een beroep als tandarts lijkt me niet voor de hand te liggen.

Ik ben in de buurt van het winkelcentrum van Bilthoven. Nu is het van belang om gewoon recht voor je uit te blijven kijken vanwege de bolletjes schepijs in een bakje (malaga en chocolade) of de warm gebakken kibbeling met ravigottesaus. Goddank, ik ben al te ver om terug te keren.

Het weer is nog steeds fantastisch. Wel bewolkt, maar redelijk warm. Ik had me bij aanvang van de tocht niet op de kou gekleed. Maar na een uurtje of wat rondrijden krijg je daar toch spijt van. Dat zal wel weer snotteren worden. Verkouden zijn en last hebben van een pollenallergie. 

Kortom, het was een mooie lentedag.