L. De straat

Het was een straat waarin eigenlijk niets gebeurde. Dat was vroeger wel anders geweest. Zo had ooit op nummer 13 een uiterst onhebbelijk ventje gewoond, Adolfje, die de hele straat geterroriseerd had. Alle tuinen was hij doorgegaan en had hij vernield, de boomhutten van alle kinderen waren gesloopt en hij pestte en sloeg iedereen. Het had veel moeite gekost om Adolfje uit de straat te verwijderen, maar uiteindelijk was het toch gelukt.

Daarna waren er problemen met het gezin dat aan het uiteinde van de straat woonde. Ook zij wilden graag de baas in de straat zijn en hadden hun directe buren geïntimideerd en konden in de tuinen van die buren doen wat ze wilden.
De andere gezinnen in de straat waren bang dat het boze gezin ook in hun tuin de baas zou komen spelen en hadden hulp gezocht bij een schatrijk gezin aan de andere kant van de straat. Het gezin had gezegd de straat wel te zullen helpen als het gemene gezin te lastig zou worden. Het was zelfs op papier gezet dat iedereen uit de straat, samen met het schatrijke gezin, zou samenwerken als iemand zou proberen om aan een tuin te komen.
Uiteindelijk trok het boze gezin aan het uiteinde van de straat weer een beetje bij, hadden de directe buren weer de volle beschikking over hun tuintjes en konden de kinderen weer fijn in de tuin spelen.

Er brak een gezellige periode aan, maar zoals we allen weten, kan geluk niet eeuwigdurend zijn. Dat was ook in de straat het geval. Het was namelijk zo dat er gezinsuitbreiding kwam in het boze gezin aan het uiteinde van de straat. Er werd een jongetje geboren en hij heette Vladimir.
Vladimir groeide op tot een uiterst vervelend ventje. Hij pestte bijvoorbeeld zijn eigen broertjes en zusjes door ze op te sluiten in de kelder als ze iets deden wat hem niet beviel. De broertjes en zusjes van Vladimir waren daarom erg bang voor hem.
Vladimir was ook verbitterd over het feit dat hij niet meer de baas mocht zijn en mocht spelen in de tuintjes van de buren en hij vond het dan ook erg stom van zijn ouders dat ze niet meer de baas speelden in de tuintjes.
Op een dag kon Vladimir zich niet meer inhouden en kroop door de heg naar het tuintje van zijn buurjongen, Volodymyr. Deze was daar natuurlijk erg boos over, maar Vladimir schoot met een katapult zomaar een kiezelsteen op het voorhoofd van Volodymyr met als gevolg dat deze een grote bult had.
Volodymyr holde de straat op en schreeuwde naar alle kinderen in de straat wat Vladimir had gedaan. Iedereen was natuurlijk erg boos en men zei tegen Vladimir dat hij in zijn eigen tuintje moest blijven, maar dat deed hij niet. Hij, en ook zijn broertjes, bleven met katapulten schieten naar het gezin van Volodymyr.
Gelukkig was er nog Joe, de alleroudste zoon van het schatrijke gezin. Die deed wat was afgesproken en schoot te hulp. Dat viel niet mee, maar in ieder geval werd zo voorkomen dat de gemene Vladimir de hele tuin van de ouders van Volodymyr in bezit nam en misschien zelfs nog wel meer.

De mensen in de straat waren blij dat ze zo’n betrouwbare vriendschap hadden met het schatrijke gezin. Maar helaas kwamen ze bedrogen uit, want wat was het geval?

In het schatrijke gezin woonde een andere zoon en die heette Donald. Het was een ventje dat nergens toe deugde. Als hij kon, stal hij snoepjes in de plaatselijke supermarkt.
Hij probeerde ook altijd meisjes de bosjes in te sleuren en hij had er lol in om mensen te pesten.
Donald had eigenlijk een beetje dezelfde ideeën als Adolfje ooit had gehad. Net als Adolfje wilde hij graag her en der tuintjes afpikken van anderen en de baas zijn over iedereen.
Donald zei tegen zijn broertjes en zusjes dat alles (wat dat alles was, dat weten we nog niet precies) de schuld was van alle anderen en dat iedereen tegen het schatrijke gezin was en dat Donald zou zorgen dat het gezin de allermachtigste en rijkste van de stad zou worden. Dergelijke woorden had Adolfje ook ooit tegen zijn broertjes en zusjes gezegd en zij hadden hem toen geloofd. Ook nu geloofden de broertjes en zusjes van Donald het verhaal, want machtig en rijk worden, dat wil iedereen wel. En zo gebeurde het dat Joe het huis werd uitgezet en dat Donald mocht bepalen wat er zou gaan gebeuren. Dat was heel vervelend, want het was immers wel het meest rijke gezin van de straat en dat kon dus veel bepalen.

Donald gaf aan dat niet Vladimir was begonnen, maar dat Volodymyr de ruzie was begonnen. De kinderen uit de straat waren daar natuurlijk erg boos over, waarop Donald zei dat hij geen vriendjes met ze wilden blijven en dat Volodymyr moest doen wat Donald wilde, want anders zou hij niet meer helpen.
Verder was het zo dat in de grond van de tuin van het gezin van Volodymyr veel knikkers in de grond zaten en die moesten aan Donald worden gegeven, anders zou hij niet meer helpen. Het was natuurlijk afpersing, want als het gezin van Volodymyr niet meer geholpen zou worden, dan zou Vladimir zo de hele tuin in bezit kunnen nemen en ook de knikkers kunnen nemen. Maar Donald kon nu wel aan zijn broertjes en zusjes laten zien hoe slim hij was.

Ook zei Donald dat hij geen knikkers meer wilde ruilen met de andere kinderen van de straat. Als ze toch wilden ruilen, dan moesten ze 25% of 50% meer knikkers geven.
Er heerste ongeloof in de straat. Het schatrijke gezin, dat altijd een vriend was geweest, was nu een vijand.
Langzaam drong het besef door dat de straat zich moest redden zonder het schatrijke gezin.

Iedereen wil natuurlijk graag weten hoe het uiteindelijk afliep in de straat.
Welnu, het vervolg ging zo:
Wat niemand wist was dat Donald en Vladimir elkaar in het geheim al veel langer kenden. Vladimir had Donald ook wel eens geld gegeven als Donald door zijn onhandig gedrag zijn schulden niet kon betalen. En zo was Donald eigenlijk een beetje afhankelijk van Vladimir. Maar toch waren ze goede vrienden en ze besloten dat Volodymyr de straat moest verlaten. Een van zijn broertjes, die wel vriendjes wilde worden met Vladimir, mocht dan de baas worden en dan kon Vladimir gewoon weer zijn gang gaan in de tuin. En vervolgens ook weer in andere tuintjes.

Een Vladimir zou Donald weer helpen als deze tuintjes van anderen zou inpikken. Zo zouden Donald en Vladimir samen de macht verdelen over de hele stad.

O ja, er was natuurlijk ook nog Xi, de zoon van het gezin dat een hele grote tuin had in een andere straat. Die mocht ook meespelen met Donald en Vladimir en hij mocht weer tuintjes inpikken die hij graag wilde. Zo leefden ze met zijn drieën nog lang en gelukkig.

Of is er een ander einde?