F. Het is een dag die je alleen nog maar in films ziet

Het zal vandaag een dag worden van leven en dood, een dag waarop een verjaardag en een begrafenis samenvallen. Niet van de eerste de beste. De verjaardag behoort de Nederlandse vader des vaderlands toe, Willem Alexander (58), koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, jonkheer van Amsberg. De begrafenis betreft de Heilige Roomse Vader, paus Franciscus (88), bisschop van Rome en soeverein vorst van Vaticaanstad. De vaders schelen op de kop af 30 jaar.

Door het samengaan van de twee aanstaande gebeurtenissen hing er die ochtend een vreemde spanning in de lucht. Een spanning waarin dromen werkelijkheid worden en waarin werkelijke dingen heel gemakkelijk omgetoverd kunnen worden in een droom.  

Het was 04:00 uur in de ochtend en de slaapkamer was in zwart gehuld. De schrijver ontwaakte uit een onrustige slaap. Misschien vanwege de geladenheid die in de lucht hing. 

In zijn hoofd gonsde het. Het waren korte, afgemeten klanken die kriskras door elkaar heenliepen. Het waren flarden uit liedjes zoals ‘Zie ginds komt de stoomboot’, ‘Alle eendjes zwemmen in het water’ en het stichtelijke ‘Urbi et Orbi’. Het was een allegaartje. In de verte hoorde hij het uit volle borst gezongen ‘Er is er één jarig’.   

Hij kende het gevaar om door zijn lezers niet begrepen te worden. Zijn laatste korte verhaal was door de redactie van de uitgeverij teruggestuurd. ‘Ik ben maar gestopt met lezen’, stond er in handgeschreven krulletters op het schutblad te lezen. Hij had lang naar de fraai vormgegeven afwijzing gekeken, gedachteloos.

Het was een handschrift uit lang vervlogen jaren. De meester had de krulletters met een wit krijtje op het schoolbord geschreven. De kinderen moesten het zo goed en zo kwaad proberen na te doen. Je zag dat ze hun best deden. Tegenwoordig kom je dat soort elegantie alleen nog maar tegen op winkelruiten of op officiële in rode lak verzegelde documenten.

Hij was al een uur klaarwakker. Gisteravond had hij zich wat grieperig gevoeld en was daarom maar vroeg naar bed gegaan. Nu op deze vroege morgen kroop hij slaapdronken het bed uit, knipte het licht aan en slofte de gang door op zoek naar de keuken. Het was stil. Zowel binnen als buiten. De zangvogels hadden zich die ochtend nog niet gemeld. De stilte droeg bij aan de raadselachtige sfeer. Hij stond onbeweeglijk voor het aanrecht en keek gebiologeerd naar de ijzeren kraan. In de stilte van de vroege morgen leek van de dingen iets magisch uit te gaan.

Hoelang het had geduurd, dat wist hij niet meer zo precies. Misschien een kwartier, maar het kon ook een halfuur of nog veel langer zijn geweest. Hij was staand voor het aanrecht zomaar in slaap gevallen.

In de droom verschenen er beelden van een auto waarin een verwarde vrouw zat met een verband om haar linker arm. De vrouw zat voorin, van achteren gezien rechts naast de onzichtbare bestuurder.

Haar hoofd bloedde. Het was onduidelijk of de rode vlekken op het verband iets te maken hadden met de wond aan haar hoofd, of dat haar arm ook tot bloedens toe beschadigd was.

Het bloed had hem niet verontrust. Wel de waanzinnige blik in haar ogen.

Het gaspedaal werd door de bestuurder flink ingedrukt. De auto begon wild te slingeren. Tot overmaat van ramp zwaaide het portier aan de kant van de vrouw wijd open. Hij meende gezien te hebben dat de vrouw zelf aan het slot van de deur had gemorreld. Ze ging met haar rechterbeen op de rand staan, zette zich af en sprong toen het onbekende duister in.

Eenmaal wakker geworden overdacht hij het onheilspellende wat van de droombeelden uitging. Hij had geen flauw idee wat de droom hem duidelijk probeerde te maken. Wat hij echter wel zeker wist was dat de vrouw in de droom onmogelijk zijn eigen moeder geweest kon zijn.

Moeder Maria zal zich gaan ontfermen over de overleden paus Franciscus, zoals de dronken Oranjeaanhangers zich vandaag eendrachtig zullen scharen om de nog in leven zijnde koning Willem Alexander.

Houd moed, want aan alles komt een einde.