F. Onzichtbare deeltjes

Je kunt de werkelijkheid naar je hand zetten door de werkelijkheid te ontkennen. 

Caroline van der Plas, leider van de BellenBlaasBeweging (BBB), heeft onlangs op Instagram een video gedeeld waarin ze de ernst van de stikstofcrisis in twijfel trekt. Daarin betoogt ze dat stikstofdeeltjes zo klein zijn dat ze met het blote oog niet zichtbaar zijn, en stelt dat het onterecht is dat boeren ter verantwoording worden geroepen voor de gevolgen van deze onzichtbare deeltjes. Volgens haar moeten we af van een werkelijkheid waarin zulke kleine hoeveelheden stikstof tot grote beleidsmaatregelen leiden.

Ik hoop niet dat er in het verlengde hiervan ook pogingen gedaan zullen worden om de macht van het bovennatuurlijke in te perken of te ontkennen. Zelfs de meest argwanende onder de agnosten kunnen er niet meer omheen. Er is meer tussen hemel en aarde. Vaak onzichtbaar, maar desalniettemin heel actief. In voorbije gnostische tijden hadden we nog ontzag voor de macht van het onzichtbare. Maar eerlijk is eerlijk. Dat besef was vaak geboren uit onmacht.

Tegenmacht werd niet zelden gevonden in het offeren van waardevolle zaken, zoals de enige koe die rond het huis liep. Als de levende grazende have was uitgeput, dan waren de kinderen aan de beurt.

De boerin keek opzij naar de boer. “Jouw lijf offeren zal geen soelaas bieden. Man, je bent altijd maar moe en ik heb je de laatste tijd niet meer kunnen betrappen op een vrijpostige tik tegen mijn billen.”

De gedachte was dat het onzichtbare niet op zijn achterhoofd was gevallen. Die houd je niet voor het lapje. Een overwerkte boer opofferen kan wel, maar het slaat nergens op.

“Wat is het belangrijkste in het leven?” Er werd getwijfeld. “Bedoel je misschien dat we onzichtbare deeltjes moeten gaan offeren? Zoiets bestaat toch niet!”

‘Ik zie echt geen andere uitweg. Anders komen de kinderen aan de beurt.’

“De huizen! We kunnen de huizen in vlam zetten! De zwarte rook zal niet onopgemerkt blijven.”

Iedereen was stil en in gedachten verzonken. De kinderen afstaan of het huis in vlammen doen opgaan - het was nogal wat.

  “Wat is belangrijk en onzichtbaar tegelijk?”  De aanwezigen schrokken terug van wat als gedachte werd aangedragen. Fluisterend ging het verder. “Wat moeten we ons daarbij voorstellen? Alleen al zoiets denken is verwerpelijk.”

Gelukkig kwam iemand op het idee om de aandacht te verleggen van het werkelijke onzichtbare naar de onzichtbare wereld van de kleine deeltjes. Stikstof werd geopperd, met PFAS als alternatief.

Kleine onzichtbare deeltjes kunnen niet rechtstreeks geofferd worden. Onzichtbaarheid verspreidt geen rook en kent ook geen schaduw. Dat zou je misschien wel willen, maar het is onmogelijk.

Je zult moeten begrijpen waar onzichtbare deeltjes hun oorsprong vinden. Wanneer je de bron te pakken hebt, dan kun je proberen om die aan te pakken. Hierdoor grijp je via een omweg in op de onzichtbare wereld van de kleine deeltjes.

De mensen keken vertwijfeld om zich heen. “Mag dat wel? Verstoren we daarmee geen belangrijk eeuwigdurend evenwicht?”

De boerin keek opzij naar de drie kleine kinderen - Belle, Blaas en Beweging. De vrouw keerde zich toen beslist om en sprak de gedenkwaardige woorden: ‘Kop op man! Kome wat komt! Het is niet anders. We zullen de koeien moeten laten gaan!’   

De beslissing was genomen. Ondanks de vermoeidheid kon de boer de slaap niet vatten. Onwillekeurig gleed hij met zijn hand over de billen van de boerin. Met haar ogen dicht prevelde ze een dankwoord.