L. Die Endlösung

De volgende passage is geciteerd van wikipedia, dit om beschuldigingen over plagiaat te voorkomen.

Het droomargument is vooral bekend uit René Descartes' Meditaties over de eerste filosofie. In dit boek schrijft Descartes dat een droom vaak enorm lijkt op een dagelijkse situatie. Hij schetst de situatie waarin hij aan het schrijven is, gebogen over het papier, met zijn hoofd dat niet slaapt en ogen die klaarwakker zijn. Maar dan herinnert hij zich dat zijn dromen hem eerder op dezelfde manier hebben misleid. Hierdoor realiseert hij zich dat droomervaringen zo echt kunnen lijken dat hij ze niet van de werkelijkheid kan onderscheiden. Wanneer hij er beter over nadenkt, beseft hij dat hij nooit zeker kan weten of hij wakker is of droomt. Dit brengt hem in een verwarring die hem bijna doet geloven dat hij op dat moment slaapt. Het droomargument brengt Descartes tot radicale twijfel, waaruit hij concludeert dat we nooit zeker weten of we dromen, maar wel zeker weten dat we twijfelen.

Ik stond op het grasveld voor het witte huis. Wat deed ik hier eigenlijk? Ik bevond me in een opgewonden menigte. Ik had geen idee waarom, maar toen verscheen hij. De grote man ‘himself’. Trump. De verpersoonlijking van egoïsme, haat en een totaal gebrek aan empathie.
Hij zwaaide naar zijn publiek dat hem enthousiast begroette. Hij liep naar een katheder en begon aan een speech. Wat hij zei weet ik niet eens meer, want ik was stomverbaasd over wat ik zag. Wanneer hij sprak dan spoot er een dikke donkergrijze stoom uit zijn mond. En de stoom kwam niet alleen uit zijn mond, maar ook uit zijn oren en zelfs kwam de zwavelachtige damp bij zijn polsen uit zijn colbert kringelen. Ik wees de mensen, naast wie ik stond, hier op, maar niemand zag het. Ze waren enthousiast over het gebeuren, over hun grote leider die hen hier toesprak. Het leek erop alsof ze de dampen zelfs aangenaam vonden, terwijl deze toch heel verstikkend waren. Ze namen alles in zich op en als ik goed keek dan zag ik bij sommigen ook een klein beetje rook uit lichaamsopeningen komen.
Ik raakte in paniek. Ik moest weg, want de rook benam me de adem.
Ik vluchtte naar mijn hotelkamer en zag op de televisie de rest van de toespraak. Althans, dat dacht ik want het beeld werd vertroebeld door de donkergrijze damp die zich verspreidde over het hele terrein. Ik belde naar een reisbureau en boekte direct een ticket voor de volgende dag, terug naar het veilige Nederland.
In het vliegtuig kwam ik aanvankelijk tot rust. De lucht was helder en aangenaam en toen we opstegen keek ik door het raampje naar buiten. Verbeeldde ik het me nu of mistte het op de grond?
Gaandeweg tijdens de vlucht werd het zicht waziger in het vliegtuig. Dat kwam omdat sommige medepassagiers op een monitor keken en luisterden naar een toespraak van de grote man, waarop er als vanzelf kleine kringetjes donkergrijze stinkende dampen bij hen naar buiten kwamen. Ik was blij toen we in Nederland landden en ik uitstapte op een helder Schiphol.

Mijn vreugde was echter van korte duur. Ook in Nederland was de grote man het gesprek van de dag en het rampzalige deed zich voor. Steeds meer mensen spoten de donkergrijze hevig stinkende zwaveldampen uit. Het kwam uit hun oren, uit hun neus en een ieder die de damp opsnoof ging ook de damp produceren.

Het werd erger en erger. Overal hing die rottende zwaveldamp, er was geen ontkomen aan. Het werd donkerder en donkerder en het zonlicht kon op een gegeven moment de aarde niet meer bereiken.

Ik liep op straat. Ik wist niet meer of het dag of avond was. De rottende zwaveldamp sloot mij volkomen in. Ik raakte in paniek en was volkomen gedesoriënteerd. Ik wist niet meer welke kant ik op moest en wat nog erger was, ik kon nauwelijks nog ademhalen omdat de damp vreselijk op mijn longen sloeg. Ik liep nog wat rond, maar ik besefte dat er geen redden meer aan was. Dit was het einde van mijn aardse bestaan, in deze donkere gruwel zou ik sterven zonder mijn dierbaren om mij heen. Waarschijnlijk waren die ook al gestorven. Ik liet me op mijn knieën vallen en stak mijn armen in de lucht als een soort van laatste vaarwel.

En toen zag ik een miniem flakkerend lichtje in de verte. Het kwam amper door de zwaveldampen heen, maar ik zag het toch. Ik sloeg de dampen weg en baande me een weg naar het lichtje.
Ik kwam op een pleintje en daar lag een krant op een bankje. Het licht kwam uit de krant. Ik opende de krant en zag een foto. Het was een foto van Maria Romp en Freerk de Boer.

U kent haar niet, maar ik toevallig wel. Maria Romp is een oude vriendin is van Inge.

Maria Romp is het complete tegenovergestelde van Trump en alle andere Trumpisten.
In plaats van egoïsme, haat en een gebrek aan empathie straalt zij liefde uit.
Het artikel beschreef hoe Maria met Freerk naar Lourdes was gefietst. Freerk is een terminale kankerpatiënt en samen maakten ze nog even de reis van het leven. Maria deed dat uit liefde. Niet de hartstochtelijke liefde die je hebt voor een partner en ook niet de instinctieve liefde die een moeder heeft voor haar kind, maar de zuivere cosmische liefde voor alles wat was, is en zal zijn .
De foto van Maria en Freerk in de krant straalde een helder wit licht uit waar de donkergrijze zwaveldampen van de Trumpisten voor moesten wijken.

Ik liep met de krant in mijn hand verder en zag even verderop een tweede lichtje. Ik ging op het licht af en ontmoette een vrouw die op weg was naar de voedselbank. Dit niet om voedsel te halen, maar om als vrijwilliger voedsel uit te delen aan mensen die om een of andere reden in een miserabele situatie terecht waren gekomen.
Deze vrouw straalde ook een wit licht uit en er gebeurde iets heel bijzonders. Het licht uit de krant en het licht van de vrouw versterkten elkaar en de donkergrijze rottende zwaveldampen weken verder uiteen.
Ik liep met de vrouw op en het licht beschermde ons tegen de dampen van de Trumpisten.

In de verte zag ik een zwak derde lichtje en we liepen naar het lichtje toe. Op dat moment realiseerde ik me dat de wereld nog helemaal niet verloren was. De rottende zwaveldampen van de Trumpisten waren weliswaar zeer hevig en bedreigend, maar zolang er voldoende witte lichtjes waren, en vooral wanneer die elkaar ontmoetten en versterkten, kon de rottende zwaveldamp worden teruggedrongen. We moeten de Trumpisten terugrompen, zeg maar. Dat is die Endlösung.