L. Zomaar een dag

Toen ik wakker werd straalde door een kiertje het ochtendzonnetje tussen de gordijnen door. Het was een voorbode. Ik deed de gordijnen open en keek uit over een prachtig lentelandschap. Het was al voorspeld dat dit een mooie dag zou worden.

Na het ochtendritueel van scheren en douchen kleedde ik mezelf aan. Een korte broek voor de gelegenheid, en een kleurig T-shirt. Ik bekeek mezelf in de spiegel en zag trots dat het afvallen resultaat had gehad.

Na het ontbijt, de koffie en de krant riemde ik mijn honden aan voor onze gebruikelijke ochtendronde. We stapten naar buiten en koesterden ons in de warmte van de lente.

Twee vogeltjes vlogen speels achter elkaar aan. Ze hadden maling aan de oudste Nederlandse zin: ‘Hebban olla vogula hagunnan hinase hic anda thu, wat unbidan we nu?’, Ofwel: ‘alle vogels zijn al aan het nestelen, behalve ik en jij. Waar wachten we nog op?’ Deze vogeltjes waren bezig zich bij al die andere vogels te voegen. Ritme van het leven.

We liepen door de straat naar het bos toe. In de straat waren harde werkers bezig om ons elektriciteitsnet te versterken en daarbij stond, zoals het harde werkers betaamt, ook een radio het werk luidruchtig te begeleiden. De vrolijke klanken van een zomerhit vulden de straat.

Twee meisjes op de fiets passeerden lachend op weg naar school. De schoonheid van de jeugd.

We liepen het bos in. Het bos was zich groen aan het inkleuren. De honden snuffelden het laatste hondennieuws bij elkaar en plots, op een speels bruggetje, stond daar een tuinkabouter. Iemand had het daar neergezet, wat een prachtig initiatief.

Ik maakte er een foto van en vervolgens ging mijn fantasie weer op de loop.

Wat zou er gebeuren als ik in een kringloopwinkel een tweede tuinkabouter kocht en deze even verderop in het bos zou neerzetten. De wandelaars in het bos zouden verrast zijn. ‘Hé, nog een kabouter!’ en misschien zou iemand er dan wel een derde kabouter bij zetten. En vervolgens ging het snel. Er kwam ook nog een vierde kabouter bij, en zelfs een vijfde, en iemand bouwde daarna prachtige paddenstoelen waar de tuinkabouters in konden wonen. Het bos kwam vol tuinkabouters te staan.
Ons bos werd een attractie en we kwamen op de televisie in het regionale nieuws. Dat bracht een stroom toeristen op gang en we moesten bij het bos een parkeerplaats maken om overlast van auto’s te voorkomen. Vervolgens kwam er ook nog eens een pannenkoekenhuis bij, gemaakt in de stijl van het heksenhuis in Hans en Grietje.
De straten in het dorp moesten worden verbreed en ook kwamen er stoplichten.
Er kwam tweespalt in het dorp. Het ene kamp was uitermate tevreden met alle veranderingen, maar het andere kamp wilde het oude dorp weer terug. Er kwamen felle discussies in het dorpshuis en mensen spraken niet meer met elkaar. De sfeer in het dorp leek voorgoed te zijn verdwenen.
Ik besloot daarop om geen tweede kabouter neer te zetten en ons dorp zo deze toekomst te besparen. Tevreden liepen mijn honden en ik door.

We liepen langs het bos terug naar huis. We kwamen langs een weiland.
Voor alle kinderen uit de Randstad: een weiland is een heel groot grasveld, maar dan zonder bordjes met ‘verboden voor honden’ en vroeger graasden er koeien in.
Koeien, kindertjes, dat zijn die stukjes vlees in de supermarkt, tussen de kip en de varkens. Je ziet tegenwoordig geen koeien meer in de weilanden. Ze leven opeengepakt in donkere stallen en maken sloopmelk.
De zon scheen en de uitgestrektheid van het weiland maakte de ochtend nog prachtiger.
Aan de andere kant van het weiland stonden twee reetjes en die keken ons van grote afstand taxerend aan. Moesten ze wegrennen of niet? Ze besloten van niet.
Onze honden hadden de reetjes ook gezien en taxeerden of ze hun jachtinstinct moesten honoreren of niet. Ze besloten van niet.
Op deze prachtige morgen waren er geen natuurlijke vijanden. De wereld is heel even te mooi voor natuurlijke vijanden.

We liepen weer terug naar huis en we hadden nog een hele schitterende dag voor ons.
Zomaar een dag. Wat doe je op zo’n dag?
We zijn gaan picknicken langs het water.
Morgen weer een dag.