Babbel en Snabbel

Ik weet nog goed dat ik die avond verontwaardigd naar het scherm keek. Bommen vlogen een flatgebouw in. Niet veel later: vlammen en granaten in een bomvol ziekenhuis. ‘Dat is toch in strijd met het internationaal oorlogsrecht?’ Het is nauwelijks te geloven dat ik dat toen nog dacht. Maar ja, het was onderdeel van mijn cultuur om zo te denken. Daar was ik mee vertrouwd. Intussen is er veel gebeurd. Niet alleen burgerdoelen en ziekenhuizen zijn geraakt, maar ook het internationaal oorlogsrecht is aan flarden geschoten. Er is niet veel meer over van nationale en internationale humanitaire en juridische afspraken en verdragen. Veel organisaties zijn verboden, de leden opgepakt. Referenties aan de rechtsstaat zijn ongeldig verklaard. Autocratische leiders hebben de macht en bepalen zelf wat goed of kwaad is. Daar hebben ze geen rechtsstaat voor nodig. Een beetje flexibel. De ene dag zo, de andere dag anders. Rechters met hun hand op dikke wetboeken — ‘dat zweer en beloof...

De berichten in de krant lees ik tegenwoordig met enige tegenzin. De ontwikkelingen in binnen- en buitenland stemmen niet meer tot nadenken. Murw geworden—tot het apathische af. Er sluipt in mijn wezen een stil afgrijzen naar binnen, met daarover een laagje walging gesprenkeld, op een bedje van uitgeharde kots. Misschien vind je dit wat zwaar aangezet, maar ik vrees dat het de lading dekt. In mij groeit een bang vermoeden. Wat staat ons in dit kikkerlandje allemaal nog te wachten? De schrik zat er behoorlijk in na het horen wat er was gebeurd in het zonnige Mediterrane Zuiden. Ik refereer natuurlijk aan de stroomuitval op het Iberisch schiereiland. Gelijk werd er gedacht aan een cyberaanval, wat het werk zou zijn van Russische hackers. Het zijn er de tijden naar om kortzichtige afslagen te nemen. Gelukkig bleek het uitvallen van het elektriciteitsnet om iets  geheel  anders te gaan. Ik werd te laat gerustgesteld. De alarmknoppen waren ingedrukt—het noodpakk...