L. Selena

Op de parkeerplaats laat ik wat verstrooid mijn honden uit de auto. Ik ben met mijn gedachten nog bij Selena, die prachtige Godin uit het boek van Fred. Zojuist heeft ze een triootje gehad met twee vrouwen en dat zit nog in mijn hoofd.

Ik lijn de honden vast en loop naar het landgoed van de Ennemaborg. Maar mijn gedachten zijn niet in het prachtige oost-Groningen. Ze zijn bij Selena.

In de verte zie ik een vage vrouwelijke gedaante in mijn richting lopen. Ik fantaseer dat het Selena is. Ik loop haar tegemoet.
‘Dit mag niet’, zegt mijn linkerhersenhelft, ‘Selena is het idee van Fred en niet die van jou’.
‘Onzin’, antwoordt mijn rechterhersenhelft, ‘Fred heeft haar bedacht, maar haar vervolgens gepubliceerd. Daarmee heeft hij haar publiek gemaakt en nu mag onze fantasie al onze lusten op haar botvieren’.

De vrouwelijke gedaante komt dichterbij. Haar zwarte haar golft zachtjes in de wind.
Mijn rechterhersenhelft heeft gelijk en ik besluit om mijn fantasie de vrije teugel te geven.
Maar wat zal ik met haar doen? In het voorbijgaan haar pols pakken en haar tegen een boom drukken? Ze zou eerst schrikken, maar op het moment dat ze beseft dat dit pure passie is, en ze bovendien geen kant op kan, dan zou ze zich volledig laten gaan en zich overgeven, net als in het boek.
Maar nee, onze beleving moet niet de banaliteit hebben van een bos en een boom. Het gaat hier om Selena en dan moet je toch wel iets bijzonders fantaseren.

De vrouwelijke gedaante blijft even staan en door de lage zon zie ik alleen haar silhouet op het bospad. Dat goddelijke figuur. Ik loop op haar af en strek mijn beide armen uit. In mijn fantasie beantwoordt ze dat en tilt een arm op in mijn richting. Onze handen raken elkaar aan en hier, in dit verlaten bos, draaien we om elkaar heen en belanden in een prachtige tango. In mijn fantasie draagt ze nu een lange Spaanse jurk die bij haar bewegingen omhoog gaat waardoor haar blote onderbeen zichtbaar wordt. Ik buig me over haar heen terwijl de muziek aanzwelt en onze passie opzweept. We zijn ook niet meer in het bos, maar ergens in een schitterende balzaal met helder wit licht. Selena rent plagend weg en ik volg haar door de lange gangen van dit paleis. Als ze een hoek omgaat, dan ben ik haar even kwijt. Maar de gang loopt dood en aan het einde is een dichte deur. Ik open de deur en kom in een grote kamer waar in het midden een hemelbed staat.
En op dat hemelbed ligt Selena.

De vrouwelijke gedaante loopt weer op me af en wordt beter zichtbaar. Ik kijk nog eens goed en mijn adem stokt. Het is echt Selena! De fantasie van Fred wordt hier in dit bos mijn werkelijkheid!
Als ze voor me staat, dan kan ik alleen stamelend ‘Selena’ uitbrengen. Ik reik mijn hand naar haar uit. Selena staat voor me. Haar vriendelijke ogen veranderen naar kil en priemend.
‘Wat moet jij, oude verwarde man? Dacht jij dat ik, Selena, met jou het toppunt van passie zou willen beleven?’
In haar hand zie ik nu een dolk en daarmee haalt ze uit naar mijn gezicht. Mijn linkeroog wordt geraakt en ik raak het zicht kwijt. Met mijn rechteroog zie ik de dolk weer aankomen en een moment later proef ik de smaak van bloed dat vanuit de doorgesneden halsslagader mijn mond in pulseert.
Ik zak langzaam weg in een grote zwarte stilte.
‘Ik ben de fantasie van Fred’, is het laatste dat ik haar hoor zeggen.

Klotewijf.