F. Het zou zo mooi kunnen zijn

Ik overzag de gebeurtenissen van de laatste tijd en vond dat ik me te veel en te snel liet opfokken. Meestal om niets. Ook om dingen waar ik niets aan kon doen.

Ik vond dat dat maar eens onderzocht moest worden.

Ik had al snel door dat twee dingen mij parten spelen – het sociale aspect en de factor tijd. Op de een of andere manier wil ik nakomen wat ik beloofd heb en verwacht dat ook van anderen. En dat ingeklemd tussen de dijen van de toebedeelde tijd.

Om dit aan een serieus onderzoek te onderwerpen leek het me nuttig om als eerste gewoon maar eens waar te nemen. Dan kon ik daarna beoordelen of de gebeurtenissen dan wel mijn reactie aanpassing behoefden. Ik hoopte op het eerste maar ik vermoede bang het tweede.

Ik merk op dat ik nogal overgevoelig reageer wanneer afspraken niet nagekomen worden. Of mij daarbij iets te verwijten valt of een ander, maakt voor het opgefokt zijn niet zoveel uit. Adrenaline kiest nu eenmaal geen partij.   

Laten we eens kijken naar wat er de laatste tijd zoal gaande was.

Ik wordt tegenwoordig gewassen. Door vriendelijke mensen van de thuiszorg. Op dinsdag en vrijdag, meestal rond een uur of tien in de morgen. Ik leg de nodige was- en schrobbenodigdheden op tafel en doe mijn dagelijkse dingen tot het moment waarop er wordt aangebeld.

Afgelopen vrijdag ging het anders dan normaal. Om tien uur was er nog geen enkel teken van behulpzaam leven. Het werd half elf – nog steeds niemand. Ik begon aan mezelf te twijfelen. Was de afspraak wel vandaag? Is de klok soms verzet?  

Op een gegeven moment moest ik naar de w.c. Dan gebeurt er iets merkwaardigs. Ik krijg het Spaans benauwd. Wat als er aangebeld wordt terwijl ik met de broek op de hielen de drol voel die in een langzaam tempo mijn achterste verlaat? Door de deur schreeuwen lijkt de oplossing. Deze gedachte helpt echter niet. Ik voel de paniek. Ik spreek me geruststellend toe. Wat kan er gebeuren? Welke schade of schande kleeft er aan? In het ergste geval moet de hulp onverrichter zake omkeren.  

Een volgend voorbeeld. Ik moest laatst naar het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein. De afspraak was om twee uur in de middag, dus ik reserveerde de regiotaxi om 13:00 uur. Dat moest voldoende zijn. De taxi kwam om 13:15 uur. Nog geen wolkje aan de lucht.

De rit ging naar Houten, waar eerst nog iemand anders moest worden opgehaald. Ik kwam er achter dat de gemeente Houten vele kronkelwegen kent, waar alleen stapvoets gereden kan worden. Ik hield de tijd nauwlettend in de gaten. Bij het adres aangekomen, was er geen enkele passagier te bekennen. De chauffeur liep op zijn gemak naar het flatgebouw en zocht  tussen talloze naamplaatjes de naam van de passagier. Dat bleek niet eenvoudig.

En de tijd tikte maar door. Mijn gesloopte zenuwen stonden op knappen.

Om een lang verhaal kort te maken, de passagier kwam na een kwartier op zijn gemak aanlopen, en stapte in. Gedrieën reden we weg. Vijf minuten voor tijd hobbelde ik in mijn elektrische rolstoel het ziekenhuis in. Op een slakkengangetje ging het naar de balie van cardiologie. Mijn rolstoel kan nu eenmaal niet harder. Opgelucht meldde ik me bij de balie. Ik en mijn kloppend hart werden verwezen naar de gang. Tot mijn schrik zag ik de rij waar ik achteraan moest sluiten. Voor mij nog zo’n 50 man, allen met een vorm van hartfalen. Ik kreeg het weer Spaans benauwd. Ook de terugrit liep gevaar. Misschien moest ik de regiotaxi maar gaan bellen om de rit te verzetten naar een later tijdstip. De merkbare irritatie van mijn voorgangers droeg ook niet bij aan de broodnodige rust. Zij zaten er al veel langer, dus dat begreep ik wel.

Om dit lange verhaal nog maar eens korter te maken, ik werd voor mijn beurt uit de rij gepikt. Het bleek dat alle wachtenden niet tot dezelfde groep behoorden. Ik kon weer opgelucht ademhalen.

De handelingen aan en rond mijn hart namen niet meer dan een kwartiertje in beslag. De bloeduitslagen bleken in orde. Eigenlijk was alles goed. In ieder geval goed genoeg voor de komende tijd.

In het restaurant bestelde ik een jubel koffie met cake.

Waarom kan ik de dingen niet op hun eigenwijze beloop laten? Het ergste wat er kan gebeuren is dat er een nieuwe afspraak gemaakt moet worden. Is dat dan zo erg? 

Zeg dat maar tegen mijn neurotische karakterstructuur waaronder een fysiologische systeem actief is dat het sussen is verleerd. Het hoogst haalbare voor mij op dit moment is de bevrijdende lach. Maar ik vrees dat ik niet verder kom dan de spreekwoordelijke kiespijn van de boer.